شفای ما از بیماریِ نخوت و تکبر ، جز با برخاستن از جای خداوند و نشسن در جایِ حقیرِ خود ، میسر نخواهد شد . . . همین

اجازه می خواهم این تعبیر را برای سازمان هایی بکار ببرم که نه فقط نمی خواهند پیشرفت کنند ، بلکه از روش های کهنه ی اخلاقی ، رفتاری ، سازمانی شان دفاع هم می کنند .

برای « سازمان مقاوم » هر قدر تلاش کنی کم است !

هر قدر بجنگی تکان نمی خورد !

و هر قدر کوتاه بیای ، وقیحانه ، تمام مشکلات را بر گردن نوآوران می اندازد . . .

همین . . .